Monthly Archives: Şubat 2014

aşk uzaydan gelme bir virüstür

Üstünde parlak kahverengi bir elbise vardı, çok değil üstten iki düğmesi açılmış. Henüz pişmiş vişneli profiterolün parlak kahverengisi değil de daha çok pastanelerde satılan vişneli profiterolün üstüne tatlandırıcı koyulduğundaki parlak kahverengiydi. Ve sonra dudakları o tatlı dolu kaşığı yaladı. Mavi gözleriyle öyle bir şefkatli bakıyordu ki sokak kenarında ölmüş bir köpeği bile canlandırması olasıydı. Kaşığın dile gelmesinden açıkça korkuyordum. Ama kaşıkta da pek iş yokmuş gibi görünüyordu. Canlanmayı bırakın birazcık eğilip bükülmedi bile. Çünkü kaşık Çin malıydı. Bunu nerden mi biliyorum.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı

NERDE KALMIŞTIK?

Evet evet. Kafam çok karışıktı son dönemlerde. X yapsam Y olur mu düşünceleri içerisindeydim. Geometri dersinde düzgün beşgen çizmek kadar zor olan bir hayatı yaşıyordum. Çünkü gerçekten düzgün ve beşgen olması aynı anda o kadar zor oluyordu ki. Oysaki diğerleri rahatça bir beşgen çiziyorlar ve düzgün olmasına dikkat etmiyorlardı. Oysa ben bu hayatı düzgün yaşamaya çalışıyordum. Masum kalmak için çalışıyordum. Çocuk kalabilmekti tek uğraşım. Kirlenmemek için çabalıyordum. Çünkü bazı lekeler asla çıkmıyordu. Deneyin. Öldürdüğünüz adamın veya kadının çığlığını unutmayı deneyin. Yoksa kulağınızda hâlâ yankılanmıyor mu? Ya da size korku dolu bakışlarını hafızanızdan silmeyi deneyin. Durmayın. Elinizden gelenin en iyisini yapın. Yine de bunu başaramayacaksınız. Çünkü o öldü. Çünkü onu siz öldürdünüz. Katil olmanın en kötü yanı da bu işte: Hafızayı kuvvetlendirmesi…

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı, Deneme

bunnymenesque

Beni yanlış kalplerde aradılar aslında
Bir manastıra kapanmış onu düşünüyordum oysa
Gözleri geliyordu hep aklıma, hep dudakları
Dudaklarını dudaklarımda hayal ediyordum
ee fena mı yapıyordum?

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir

kedi lobisi

karahindiba

Biz birbirimizle aynı zamanlamayı tutturamıyoruz. Bizim kaderimiz yanlışlıklar trajedisine dayalı. Senin çoktan unuttuğun kum saatlerinin camları küçük esnaf yüreklerinde çatlamış. Etrafa saçılan her bir kumu stresten terlemiş ellerimle temizliyorum.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı, Deneme

zegen morge

kendime daha gezegen bile olamamış bir gezegen sipariş ettim. samanyoluna 2 ışık yılı uzaklıkta. aramızda kalsın 4 yıldızlı olacağını söylüyorlar. gezegenimin adı fare deliği olacak. yani kısaca fd. ölü kedimin vasiyeti. dünyaya fare deliğinden bakmak. dünyaya fare deliğinden bakabilmek zevki. saçmaydı gerçekten.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı

ağaçsız orman

1917851_186599938422_6470373_n

üstünde beyaz bembeyaz kuşlar uçuşan
son şiirimde kahraman yaptığım
kadın
öyle güzeldi ki
öyle
öyle hatıralıydı ki
gözleri (ağlarken)
ona hiç düşünmeden şiir yazmayı
kabul ettim
ve dudaklarındaki mor asude salkımlarını
izlerken
üstünde uçuşan beyaz bembeyaz kuşları
tasvir ederek şiire başlamayı yeğledim

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir