Monthly Archives: Ocak 2016

mandalina kabuğu

sanki. dünya başıma yıkılmıştı. saçları gecenin zifiri karanlığıydı. neden bilmiyorum. durduk yerde bana hikayesini anlatmıştı. belki sadece bilinsin istiyordu. belki de onu anlayacak bir tek ben kalmıştım. yani onu gerçek anlamda dinleyen. gözlerinin içine bakan. bakmaya cesaret edebilen. çünkü gözleri gecenin alaca karanlığıydı.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Düzyazı, Deneme

omerta

-Bu şiiri kimseye yazmıyorum-
Masallar ölüyor yolun karşısında
Yağmur dökülüyor bulutlardan
Ne zamandır ben bu yerde yaşıyorum
O delirten kokun burnumda tütüyor

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir

JOTUN

Bir hayal kurdum kendime, kelimelerden ibaret. Trenler ve çocuklar yok içinde. Plastik çatal ve kaşıklara yer bile yok. Piknik devri artık bitti.

Üzülme sen. Ağlama boşuna. Hatırlıyorum da önce gözlerin vardı bir. Sonra doğurdu diğerlerini de. Yani diyorum ki şöyle çoluk çocuğu da alıp bir pikniğe mi gitsek? Ama yoktu onlar. Yer yoktu. Böylece sadece dudaklarında tanımlanabiliyor aşk. Cennetsi mavi. Ah şu ateşli kızıl saatleri bir geride bırakabilsek.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı, Deneme

SAKINCALI SONBAHAR

1917851_186599938422_6470373_n

Şimdi bir yerlere yıldırım olup düşüyorum yalnızlığımı
Şehrin tüm ışıkları korkudan sönüyor karşımda
Kim bulutların onun için ağladığını söyleyebilir bana
Kim inandırabilir beni, aynalar dışında
Aynalar yalan söylüyor aslında
(Aynalara inanmayın, sakın inanmayın onlara)
Sanmayın ki bu bulutlar onun için ağlıyor
Yalnız benim için ağlıyor gökyüzü
Sadece benim yalnızlığıma ağlıyor bulutlar

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir

düş izleri

meleği özledim. özlemi ısırıyorum. anımsamıyorum böğürtlen bana ne demişti. anlaşılmıyor bütün o şeytan isimleri. aylar geçti ve böğürtlen ortalıkta yok. hâlâ bana dönmedi. yaşadıklarım ve yaşananlar beni böğürtlene uzaklaştırıyor. ben de çevremdekileri uzaklaştırabilme yeteneği varmış. bunu (geç) fark ettim. yani ölsün orkideler. beyazı da hiç sevmem aslında.

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Öykü, Düzyazı, Deneme

düşmekte olan uçağa övgüler

gotik

her hayat kendi intihar öyküsünü barındırır

-bir çizgi film gibiydi her şey
yerçekimini öğrenene kadar düşmediğimizi sanıyorduk-

aslında tam da yüksek bir yerden düşüyorken
tuttu ve bırakmadı elimi

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir

saati geldikçe çekilmeli acılar güzellikle

I. PRELUDE

Bir dağ yırtıyor gökyüzünü
kalbimde

o dağ ki güneşe geçit vermez
ve şimdi
açtır kalbim
ilahi güneşe

Okumaya devam et

Yorum bırakın

Filed under Şiir